Onwetendheid, verbijstering, paniek. En eenmaal die gevoelens gingen liggen, woede. Dat waren de publieke emoties rond de financieel-economische crisis die het banksysteem op haar grondvesten deed daveren. Ondanks het kostelijke ingrijpen van overheden en centrale banken verdwenen onaanraakbaar geachte financiële instellingen van het toneel. Het waren de media die het publiek over deze ontwikkelingen inlichtten. Burgers konden naast hun politici blijkbaar ook hun bankiers niet meer vertrouwen. De economische media kwamen zelf ook echter onder vuur te liggen.
Voor wie door het bos de bomen niet meer ziet geeft The Crisis of Credit Visualized een mooi beeld van enkele mechanismen die hebben bijgedragen tot de huidige warboel. Met de hulp van kleurrijke vormen en videogamegeluidjes wordt de drempel om de huidige crisis te begrijpen al heel wat lager. Op bepaalde punten gaat Jonathan Jarvis niet diep in. Dat is jammer, vooral omdat de parallellen met recent economisch beleid opvallend zijn.
De Standaard fluistert vandaag dat het Gentse gerecht bijna klaar is met het onderzoek naar mogelijke handel in voorkennis door minister Karel De Gucht en zijn vrouw, Mireille Schreurs. Op basis van dit onderzoek zal dan beslist worden of de twee vervolgd worden. Beiden ontkennen, uiteraard, dat de verkoop van de Fortis-aandelen iets te maken had met het in handen komen van bevoorrechte informatie bij minister De Gucht.
Het is moeilijk om handel in voorkennis aan te tonen. Het lijkt dan ook erg onwaarschijnlijk dat het koppel schuldig bevonden zal worden. Toch vallen er goede redenen te vinden om als burger kritisch te staan tegenover de hele zaak.
Alles verandert: ooit was deze Minerva een Belgische trots
In december schreef ik hier al over de miljarden steun die de Amerikaanse automobielindustrie wist los te peuteren bij ‘haar’ overheid. Sindsdien hebben ook andere regeringen niet stilgestaan. The Economist biedt overzicht en analyse van recente ontwikkelingen. In Duitsland, Frankrijk, Zweden, Italië, Groot-Brittannië, Brazilië, China, Rusland kloppen autobouwers aan voor steun, die ze waarschijnlijk wel zullen krijgen. De ‘moordende subsidiecompetitie’ van minister-president Kris Peeters laat niet lang op zich wachten. Het is dus maar de vraag of zijn oproep naar Europa toe om haar steunbeleid te coördineren meer is dan een symbooldaad. Lees de rest van dit onderwerp »
Overheden overal lijken niet doof voor de roep om steun van belangengroepen, noodlijdende industrieën en – het moet gezegd – de publieke opinie. Vorige week sprong in de VS het steunplan ter waarde van 800 miljard dollar over de eerste horde van de wetgevende macht, ondanks een duidelijk afwijzen door enkele Democraten en de Republikeinse fractie. Hoewel de Senaat passeren moeilijker is gebleken, ziet het er niet naar uit dat er veel gesneden zal worden in het hallucinant hoge bedrag – waarvan de lasten trouwens, volstrekt in het verlengde van de gewone politieke praktijk, netjes naar de toekomst worden verschoven.
Over de (on)zin van budgettaire politiek om recessies op te lossen is al heel wat inkt gevloeid. Lees de rest van dit onderwerp »
Op Capitol Hill werd een plan dat de Amerikaanse auto-industrie moet redden deze week verworpen. De uiteindelijk voorgestelde som kwam neer op 14 miljard dollar. Dat is 19 miljard minder dan wat de CEO’s van General Motors en Chrysler vorige week vroegen toen ze in Washington neerstreken met hun jet. In aanmerking genomen dat de ‘Big Three’ eerder al 25 miljard steun ontvingen om hun fabrieken te vernieuwen deed een dergelijke tegemoetkoming toch de wenkbrauwenrijzen. Het toekennen van die extra som zou gepaard gaan met de aanstelling van wat de media een ‘auto tsaar’ noemen: een toezichthouder die de verouderde industrie een nieuw tijdperk moet inleiden en daartoe grote bevoegdheden heeft.
John Maynard Keynes is hot. Steeds vaker komt zijn naam voor in de columns en artikels van zowel nationale als internationale bladen. Een korte zoekopdracht op Mediargus vormt hiervoor een mooie illustratie: in de laatste 3 maanden verscheen de term Keynes viermaal zo veel in artikels als in de voorgaande drie. Ook deze grafiek vormt bewijs voor de verhoogde aandacht voor Keynes op de internationale blogosfeer.
Voor diegenen die de man niet kennen is een korte beschrijving misschien op zijn plaats. John Maynard Keynes was een Brits econoom, die wereldberoemd werd toen hij midden de jaren ‘30 zijn grootste werk publiceerde, dat de basis vormde voor de moderne macro-economie. In tegenstelling tot wat sommigen misschien denken over ‘neoliberale economen’ voorziet de Keynesiaanse doctrine in grote bevoegdheden voor de overheid als het gaat over monetair en budgettair beleid. Er wordt vaak beweerd dat het de Keynesiaanse New Deal was die de Grote Depressie uiteindelijk heeft opgelost. Het is vanuit deze invalshoek dat heel wat hedendaagse columnisten en journalisten beleidsaanbevelingen doen. Er zijn echter meer redenen voor deze recente golf van populariteit dan de intrinsieke waarde van het Keynesiaans perspectief.
Soms vallen de media niet te vertrouwen als het aankomt op economische berichtgeving. Dit is een controversiële uitspraak waar ongetwijfeld heel wat journalisten en economen het niet mee eens zouden zijn. Een uitgebreide analyse van deze problematiek met alle argumenten voor en tegen valt buiten de mogelijkheden van deze blogger. Toch kan dit hallucinant filmpje dienen ter illustratie van mijn punt. Lees de rest van dit onderwerp »
In deze onzekere tijden is de discussie rond toplonen een hot topic. Bij alle partijen lijkt er consensus te bestaan dat te hoge verloningen aan banden moeten worden gelegd. Het democratisch debat lijkt bij deze afgelopen te zijn; er komt een nieuwe wet die strenger zal zijn dan de nieuwe door zelfregulering opgestelde Code Lippens. Er kan gediscussieerd worden over de economische gevolgen van dergelijke maatregelen, en dat wordt dan ook gedaan. Hier zullen we de zaak echter proberen te beschouwen vanuit een andere invalshoek.
Milquet heeft een strategie kopt De Standaard van vandaag. Het vakje dat haar beleidsplannen bespreekt kunnen we vinden tussen andere, grotere vakjes, die het allemaal hebben over politieke oplossingen voor de dreigende recessie. Er circuleren heel wat ideeën, goede en slechte. Laten we hier de hoofdlijnen van het plan van onze federale minister van Werk eens onderzoeken, die beweert ‘een strategie te hebben om meer banen te scheppen’.
Geplaatst door yannistenret 
Geplaatst door yannistenret 
De Standaard
Geplaatst door yannistenret 
Overheden overal lijken niet doof voor de roep om steun van belangengroepen, noodlijdende industrieën en – het moet gezegd – de publieke opinie. Vorige week sprong in de VS het steunplan ter waarde van 800 miljard dollar over de eerste horde van de wetgevende macht, ondanks een duidelijk afwijzen door enkele Democraten en de Republikeinse fractie. Hoewel de Senaat passeren 
Op Capitol Hill werd een plan dat de Amerikaanse auto-industrie moet redden deze week verworpen.
John Maynard Keynes
ips/Brussel/images/MILQUET.jpg "Milquet")
Milquet heeft een strategie
Don’t trust the talking heads
november 25, 2008