A very short letter to many Austrians

Dear Austrian reader,

I get the impression that you seem to think that Hayek advocated a stable money supply in his early works. This was far from the case. He advocated a stable effective money supply – stable MV, or stable Nominal GDP, or stable Aggregate Demand. He expected the supply of money to move in response to changes in money demand. He’s quite clear about this in Prices and Production: 
“any change in the velocity of circulation would have to be compensated by a reciprocal change in the amount of money in circulation if money is to remain neutral towards prices.” (Hayek, 1935, p.124).
 
By the way, in the same work Hayek states that it is
“a fact which has been established by long experience, that in times of crisis central banks should give increased accommodation and extend thereby their circulation in order to prevent panics, and that they can do it to a great extent without effects which are injurious.” (Hayek, 1935, p.109).
 
These quotes (and others) are often glossed over by Austrians who want to form a unified front by stressing that Mises and Hayek really did have the same views on how an Austrian business cycle develops. They didn’t.
 
Best regards,
Yannis

Korte en lange schuld

Niet alleen de grootte, maar ook de looptijd van overheidsschuld is zeer belangrijk, volgens het altijd interessante FT Alphaville :

As maturing bonds need to be refinanced, a heavily front-loaded distribution profile brings with it a high risk, as any big jump in interest rates will much more swiftly translate into a higher interest burden for short-term borrowers,

Ter achtergrond: er is een brede consensus dat de ECB binnenkort de rente zal verhogen. Ook bestaat er nog altijd de kans dat de Belgische overheid in het vizier van de financiële markten komt. Beide factoren maken bovenstaand scenario dan ook niet helemaal onrealistisch voor ons landje. Hoe ziet de looptijd van de Belgische overheidsschuld er dan uit?

Worries on top of worries…

Monetair beleid in de komende twee jaar

In het kader van het vak Monetair Beleid schreven Duncan Van Limbergen en ik een paper waarin we in de huid kropen van de centrale bankiers van de Eurozone, Groot-Brittannië en de Verenigde Staten. Geen gemakkelijke oefening, aangezien we regelmatig wel wat aan te merken hebben op de manier waarop monetair beleid gevoerd wordt.

 

Keynes vs Hayek: rematch!

Eind vorig jaar verscheen de illustere Hayek vs. Keynes video, waarin de twee economen van weleer rappen over de laatste financieel-economische crisis. Gegeven het onderwerp bleek deze video zeer populair (zo’n 1,5 miljoen views). Altijd tof om te weten dat het onderwerp van mijn thesis nog sexy kan zijn.

Van dezelfde makers is nu een vervolg verschenen. Op de Buttonwood-gathering, georganiseerd door The Economist, kwamen Hayek en Keynes battle’n, met nieuw materiaal:

Enjoyable, to say the least. Maar dat niet alleen. Datgene waarover de heren discussiëren is ook brandend actueel. Hoe moeten overheden op de crisis reageren? Door fiscaal tekorten te laten oplopen en door monetair de geldsluizen open te zetten, zoals sommige volgelingen van Keynes het zouden willen? Is het probleem te weinig macro-economische vraag? Of moeten we het probleem eerder zoeken in een aanbodsstructuur die niet aangepast is aan de voorkeuren van de consument, zoals Hayek misschien zou zeggen?

Moeilijke kwesties, waarop ongetwijfeld geen einduidig antwoord te vinden valt. We kunnen zelfs de vraag stellen of de video de posities van Hayek en Keynes wel correct voorstelt, zoals onlangs geargumenteerd door Ivan Van De Cloot.

Maar sowieso een cool filmpje. Economics is hot hot hot, baby!

Finance Avenue: de weg naar nergens?

Gisteren organiseerden De Tijd en haar Franstalige tegenhanger L’Echo samen Finance Avenue, een ‘grote geldbeurs’. Daar liepen twee grote groepen mensen rond:

• oudere medemensen, die kwamen kijken hoe ze wat van het kapitaal dat ze verloren hadden tijdens de crisis kunnen recupereren (maar daarbij ook wel het risico lopen om nog veel meer te verliezen)
• hippe boys and girls van de financiële sector die hen hierbij willen helpen

Gelukkig viel er meer te beleven dan de standjes. Vooral het grote paneldebat dat de dag afsloot, is het rapporteren waard. De discussie over de ‘De beurs in 2011′ was immers een treffende illustratie van de onzekerheid die economen en economieën op dit moment teistert.

Ere wie ere toekomt

=?=?=?=>

Deze middag werden de nieuwe winnaars van de ‘Nobel’-prijs economie bekend gemaakt:

De 42ste Nobelprijs economie wordt gedeeld door drie economen. Peter Diamond, Dale Mortensen en Christopher Pissarides waren geen verwachte winnaars. Het zijn drie arbeidsmarktspecialisten die zich onder meer hebben gespecialiseerd in theorieën over werkloosheid.

.

Ik heb niet de pretentie de bijdragen van deze economen te evalueren: veel ken ik niet van hun modellen. Wel wil ik graag volgende opmerking meegeven van de Amerikaanse econoom Tyler Cowen (ook geciteerd in het artikel van De Tijd), dat:

It’s about time people stopped laughing at “recalculation” models of our downturn because one version of them just won a Nobel Prize.

.

‘Recalculatie’, ofte herberekening, een noodzakelijk structureel aanpassingsproces vooraleer de economie weer kan groeien: Mediatingeconomics agrees. Maar dus dit terzijde.

Neen, in deze post wil ik vooral stilstaan bij de column die deze ochtend in De Morgen verscheen van de hand van de bekende Leuvense econoom Paul De Grauwe:

Libera-debat 4 oktober: een bedenking

Eergisteren had ik het geluk het allereerste Libera-debat te kunnen bijwonen. Daar discussieerden Paul De Grauwe (de bekende Leuvense prof/ex-liberaal), Koen Schoors (een minder bekend intellectueel zwaargewicht van de UGent) en Johan van Overtveldt (oud-hoofredacteur Trends, nu algemeen directeur van de denktank VKW Metena) over wat de overheid moet doen tijdens deze recessie. Alain Mouton, journalist bij Trends, modereerde het gebeuren. Het was een boeiende avond op niveau maar ik stoorde mij aan bepaalde aspecten van de benadering van de heren.

De doemcyclus

Enkele weken geleden publiceerde de prestigieuze London School of Economics een lijvig rapport waarin ze stilstaat bij The Future of Finance. Een groep van journalisten, beleidsmakers en academische economen met uitgebreide kennis van de financiële sector staat daarin op een bedachtzame maar kritische manier stil bij de verantwoordelijkheden en problemen van de moderne financiële wereld. Aangezien hun pennenvrucht maar liefst 300 pagina’s telt loopt ze het risico van verwaarloosd te worden in de snelle blogosfeer. Daarom wil ik hier enkele interessante thema’s apart belichten.

Luister naar de juiste Oostenrijkers

De laatste dagen heeft De Tijd online uitgebreid aandacht besteed aan de Oostenrijkse School. De aanleiding was waarschijnlijk kritiek op haar reactiepagina’s, die deels bevolkt worden door aanhangers van deze contraire economische stroming. De Tijd besloot een platform te bieden aan Rahim Taghizadegan, de stichter van het Weense Institut für Wertewirtschaft. Eerst in een kort artikel, vervolgens in een langer artikel en gisteren was er zelfs een chat met de academicus in kwestie. Lezers van dit blog kennen mij als een liefhebber van het Oostenrijks perspectief, waarvan de twee bekendste protagonisten Ludwig von Mises (links op foto) en de jongere Friedrich von Hayek (rechts) zijn. Deze post zal echter geen lofzang worden op Taghizadegan. Integendeel: ik zal tonen dat er niet zoiets bestaat als één Oostenrijkse School, en dat sommige van Taghizadegans uitspraken met een korrel zout genomen moeten worden. 

Stone’s gemiste kans

Het zorgvuldig gehypte Wall Street – Money Never Sleeps valt sinds vorige week in de dichtstbijzijnde multiplex te bezichtigen. Aangezien films over financiële economie niet zo frequent zijn, kan een review op Mediatingeconomics van Oliver Stone’s nieuwste geesteskind niet uitblijven.